การเรียนรู้เรื่องที่ 1#ในการออดิชั่นเพื่อหางาน…คนที่ตัดสินว่าคุณจะได้งานหรือไม่…อาจเป็นคนที่ไม่มีความรู้ด้านดนตรีเลยก็ได้…
ครั้งหนึ่งวงผมเคยไปออดิชั่นที่ร้าน “Showroom” ย่านรังสิต เพื่อที่จะเล่นร้านในเครือของเขา ปรากฏว่าวงผมได้งาน ได้เล่นที่ร้าน “ถึงพริก ถึงขิง” สาขาปทุมธานี โดยผู้ใหญ่เขาอยากได้วงดนตรีแบบแบนด์เพื่อลองเอาไปดึงดูดลูกค้าเนื่องจากยอดขายไม่ได้ตามเป้า ผมไปเล่นได้ 3-4 วัน และได้มีโอกาสคุยกับผู้บริหาร(เรียกให้มันดูเท่)ที่ตัดสินเลือกวงผมไปเล่น สาเหตุที่เขาเลือกวงผมไปเล่นนั้นผมจำไม่ได้แล้ว…แต่ที่ผมจำได้ขึ้นใจมากเลยคือ ผู้บริหารคนนี้เพิ่งมาดูแลด้านการคัดเลือกวงดนตรีได้ประมาณ 1-2 เดือน ก่อนหน้านี้เขาอยู่ฝ่ายดูแลอาหาร…พอรู้ดังนี้ผมกลับมาคิดในใจคนเดียว…ไอ้สาาดดด นี่กูเล่นดนตรีมา 10 กว่าปี(ไม่รวมเล่นกลางคืน) แต่ต้องกลับมาให้ไอ้คนที่มันเพิ่งมาดูแลงานด้านดนตรีแค่ 2 เดือนมาตัดสินอนาคตเราว่าเราจะได้งานหรือไม่เหรอเนี่ย…แม่งดูดนตรีเป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้…ขอโทษที่อาจใช้คำไม่สุภาพ แต่อารมณ์นั้น ผมรู้สึกและคิดอย่างนั้นจริงๆครับ…สุดท้ายเล่นได้ครึ่งเดือน แม่งยุบวงแบนด์ เหลือเป็นซีเคว้นซ์เหมือนเดิม…ตกงาน…ตามระเบียบ…
Filed Under: สิ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จากการเล่นดนตรีกลางคืน
วัตถุประสงค์ในการเล่นดนตรีคืออะไร? ผมขอตอบว่าเล่นยังไงก็ได้เพื่อให้คนดูมีความสุข (ก็คือแขกนั่นเองใช่มั้ยครับ)
สมมุติแขกมา100คน คุณว่าในจำนวนนั้นมีคนรู้เรื่องดนตรีกี่คนครับ แค่เราคุย(จอย)แขกเฉยๆ เขามีความสุข ไม่ต้องเล่นดนตรี
แค่นี้ก็ประสบความสำเร็จในวัตถุประสงค์แล้วครับ ถ้าให้คนรู้เรื่องดนตรีฟัง เพลงที่เราเล่น เค้าจะไม่มีความสุขเท่าไหร่ลองสังเกตุดูนะ นึกภาพคุณลองไปนั่งดูร้านคู่แข่ง คุณว่าคุณมีความสุขกับการไปฟังดนตรีของเค้ามั้ย หรือว่า ไปนั่งจับผิด
พอจะนึกออกแล้วนะครับ เพราะฉนั้นคนที่จะมาตัดสินใจอนาตคของเราคือคนฟังครับ(แขก) ที่ส่วนใหญ่ฟังดนตรีไม่ออก
การเล่นดนตรีไม่ใช่แค่เล่นเก่งอย่างเดียว แต่ต้องมีจิตวิญญาณในการเล่น ทำทุกอย่างเพื่อให้คนดู(แขก)มีความสุขผมว่าอันนี้เป็นเรื่องจริงครับ