การเรียนรู้เรื่องที่ 2 #ดนตรีไม่มีการแข่งขัน…
“ดนตรีไม่มีการแข่งขัน…เป็นความจริง ความฝันในดนตรี…มีบรรเลงในโลกแห่งเสรี…มีบรรเลงเพื่อชี้ชีวิตคน…”
ผมได้ยินข้อความนี้จากบทเพลงของวงคาราบาว ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจ และไม่เชื่อว่ามันเป็นจริง…แต่หลังจากที่ผมเล่นดนตรีนานขึ้น นานขึ้น และนานขึ้น จนเกือบจะเท่ากับครึงหนึ่งของชีวิตผม…ผมจึงเข้าใจได้ว่ามันเป็นจริง
การแข่งขันประกวดดนตรี หรือวงดนตรีทั้งหลาย เป็นเพียงกลยุทธ์ทางการตลาดของพวกโรงเรียนสอนดนตรีทั้งนั้น…ไม่เชื่อท่านลองดูผู้สนับสนุนการประกวดหรือผู้จัดประกวดดนตรีแต่ละครั้งสิ…เป็นสถาบันสอนดนตรีทั้งนั้น…เขาสอน…สอน…สอน…และจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีเวทีให้นักเรียนของเขาแสดงผลงาน เพื่อหวังผลทางการตลาดต่อๆไป…หากทุกคนเล่นดนตรีเพื่อหวังชนะเลิศจากการแข่งขันประกวดประชันตามเวทีต่างๆ ผมบอกได้เลยว่าพวกเขาเหล่านั้นจะไม่มีความสุขจากการเล่นดนตรีเลย พวกเขาจะไม่สามารถระบายความรู้สึกหรืออารมณ์ของเขาออกมากับดนตรีที่เขาเล่นได้อย่างเต็มที่…น่าเสียดายที่ผู้เข้าประกวดทั้งหลายถูกล้อมกรอบด้วยเกณฑ์การให้คะแนนที่กรรมการเพียงไม่กี่ท่านได้ตั้งขึ้นมา…ผมว่า…การแข่งขันดนตรีที่ดีที่สุดคือการแข่งขันกับตัวเอง…
Filed Under: สิ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จากการเล่นดนตรีกลางคืน
เคยได้ยินบทเพลง ตอนยังเด็ก รู้สึกชอบประโยคที่ ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก อีกใครฟังดนตรีไม่เห็นเพราะ เขานั้นเหมาะคิดขบถอัปลักษณ์